ඔයාල හැමෝවම පෙම් හසරැල්ලට සාදරයෙන් පිළි ගන්නවා. ආදර අන්දරයක් පාදක කර ගෙන කොටස් වශයෙන් මෙහි පළ වෙන "නිශාන්තයේ හසරැල්ල" කවි සංග්‍රහය මෙන්ම සමාජයීය හා රසවින්දනාත්මකව ලියවුණු සිංහල සහ ඉංග්‍රීසි කවි පද වැල් ද ඔයාලට මෙහිදී කියවන්න ලැබේවි.

කියවන හැමෝටම : කවි කියවලා ඒ ගැන ඔයාලගේ විවෘත අදහස් කියන්නත්, මේ බ්ලොග් එකේ පාඨකයෝ වෙන්නත් අමතක කරන්නෙපා. එයාලට මගේ හද පිරි ස්තූතිය!

September 3, 2011

යළි දළුලයි පෙම

හමුවිමු ආයෙම සිව් මසකට පසු
මුල් හමුවුණු දින සැමරුම පෙර දින
මා පැමිණියෙ නුඹ දැකුමට ඉන් පසු
සිව් මාසෙක සෝ ගිනි සඟවා ගෙන

සුපුරුදු නගරෙක යලි හමු විමු අප
සුපුරුදු පොත් සල උඩු මහලේ නුඹ
පොත් පිටු අතරේ ඇවිදින කල නුඹ
දුටුවෙමි නුඹ පිය මනිමින් එන විට

කරනට කියුමට දෙයක් නොවිය මට
නුඹ දකිමින් නිසලව නොම සිටි'යැක
සිප වැලඳුම් ගෙන පිලිගනු සිත් විය
කෙලෙස කරන්නද ඉවසා සිටියෙන

පොත් නොම ගෙන අප එළියට ආ සැන
යා යුතු බව විය දුම්රිය පොළ වෙත
යන්නට ඇය හට ආපසු නිවසට
මා හට විය ඇය ඇරලුම ඒ වෙත

සමු දෙනු කෙලෙසද පැහැදිලි නම් නැත
සිත තුල දුක් මහ මෙරක් ලෙසින් ඇත
කදුළු බිඳු දෙකක් මා ඇසි පිය අග
නැවතින ඇය ලඟ නැති වෙද සිතමිණ

පමා වෙන තුරා දුම්රිය ඇය යන
දෙදෙනම දොඩමළු විය ගිය කල ගැන
දෙදෙනම නැවතත් පෙමින් බැඳෙන බව
ඉවෙන් නමුත් වැටහිණ මට එලෙසින

දුම්රිය ඈතින් එන බව සැල වින
දෑසට නැවතත් කඳුළු පැමිණියෙය
මගෙ පිට අතගා කරුණාවෙන් ඇය
මා සනසන්නට ඇය උත්සුක විය

දුම්රිය ආ කල කාලය ගතවී
දොඩමළු වූ පැය නිමවී තිබුනී
මට සමු දී ඇය එහි නැග ගත්තී
ඇය යන තුරු දෙස බලමින් සිටිමි

August 29, 2011

ඉන්නට හැකි නම්

නුඹගේ කට හඬ නෑහෙන ලෝකෙක
ඉන්නට හැකි නම් දුරස් වෙලා
මාගේ මතකය වද දෙන තරමට
මිලින වෙලා යමි ලොවෙන් මෙමා

නුඹෙ රුව දැකුමට එන්නට සිතුවද
හිත නෑ කිසි ලෙස ඉඩ දෙන්නේ
හමු නොවුනත් අප නොම දුටුවත් අප
මා සිත නුඹෙ රුව මැවී තියේ

කඳුලැල් නොසැලෙත දෑසින් මා අද
ඉකි බිඳ හැඬුමට පෙර මෙන්නේ
අපෙ මතකය මා දැව්වත් නිති අද
එය පමණයි යලි දිරි දුන්නේ

August 25, 2011

නුඹයි මා හද කින්නරාවී

මාගේ තෙවැනි ගීත නිර්මාණය ලෙසින් මේ පැදි පෙළ ආදරයේ විරහව පදනම් කරගෙන රචනා වූවකි.

බිඳුනු පෙම් හද සොවින් තැවෙමින්
නුඹේ රුව මම මතක් කරමි
නැතේ කිසි දින මැකී යන්නේ
නුඹයි මා හද කින්නරාවී

දැනේ මද නල හමා යන විට
නුඹේ සුවඳැල් සමීරේ...
එදා මෙන් මා සිපමි නලලත
සිටී නම් නුඹ සමීපේ...

බිඳුනු පෙම් හද...

දකී මිහිදුම් වළාවෙන් වැසි
පිය මිනූ තැන් එදා නුඹ මා...
පිරී නෙතු අග කඳුළු කැට මිණි
නැති මෙදා නුඹ සමීපේ මා...

බිඳුනු පෙම් හද...

August 21, 2011

ආදරෙයි සල්ලියි

සමහරු
ආදරේ ආදරේට
සමහරු
ආදරේ සල්ලි වලට
සමහරු
ආදරේට සල්ලි දෙනවා
සමහරු
සල්ලි නිසා ආදරේ කරනවා
සමහරු
සල්ලි වලට ආදරේ කරනවා
සමහරු
ආදරේ සල්ලි වලට ගන්නවා
සමහරු
ආදරේ සල්ලි වලින් මනිනවා
සමහරු
ආදරේ නාමෙන් සල්ලි ගන්නවා
සමහරු
සල්ලි වලට ආදරේ කැප කරනවා
සමහරු
ආදරේට වඩා සල්ලි අගය කරනවා
සමහරු
ආදරේට වඩා සල්ලි ගැන හොයනවා
සමහරු
අදරේ වෙනුවෙන් සල්ලි කැප කරනවා
සමහරු
ආදරේ වෙනුවෙන් සල්ලි අත හරිනවා
සමහරු
ආදරේ බොරුවට; සල්ලි ඕන නිසා
සමහරු
ආදරේ කරන්න සල්ලි හොයනවා
සමහරු
ආදරේ නවත්වනවා සල්ලි නැතුව
සමහරු
ආදරේට සල්ලි නිසා ගරහනවා
සමහරු
ආදරේ නෑ සල්ලි නැත්නම්
සමහරු
ආදරෙයි සල්ලි නැතත්
සමහරු
ආදරෙයි හැමදාටම

August 20, 2011

කම්පිත මිහිකත


සසල වූයේ කිමද මිහි කත
තරහ කිමදැයි කියන් අප වෙත
ඉන්න අවසර නැත්ද මිහි මත
යන්න තැනකුත් ඉතින් අද නැත

විසිර යයි රුහි බිඳු සිසාරා
කටු ඇනී දෙපතුලෙන් රූරා
හද බිඳී ඇත පිරිස් නෑරා
කෙලෙස අසමුද වියෝ දුක් රා

බිඳුනු දෑතින් කෙලෙස ගනිමිද
අතුණු බිඳ ලොව දුටුව බිළිඳද
වාරු නොමැතිව යන්නෙ කෙලෙසද
දෙපා සිඳ වට කලට අපෙ අද

විසල් කඳු වැල් පොළොව සිපමින්
මනු දිවිත් බෝ තුරන් කරමින්
කඳුළු ගඟුලැල් ගලයි එ'සොවින්
වැදුනු සාපය මතක් කරමින්

වැහි පොදින් ඇත ගඟුල් සෑදී
මිහිය හරහා ඇදේ හඬ දී
වියැකි සැම දේ ගසා යද්දී
සෝ තැවුල් ඇත දසත පැතිරී

August 18, 2011

සල රූ මංජුසාව


සරසි දිසි දසුන් දස දස් දනන් දෙන
දකිත් නිති නෙතින් නිරතුරු බොහෝ දින
කලත් කම් පලක් යනෙනා ගමන් වෙන
ලොබින් බැඳ දමයි කරවා විකල් මන

සල රූ නැලවෙන අන්දම දකිත් නිති
හෝරා ගත වේ ඉදිරියෙ හිඳන් නිති
දකිනා දසුනින් සමහරු කැවෙයි කිති
එය නොදැනිම හැම මන අබිභවා යති

දසන් විහිද පානා රස සිනාවන්
දසුන් දැක විඳියි සැබෙවින් මුලාවන්
අසුන් වලට ඇත බෝ විට විඩාවන්
කතුන් ඇත නෙතින් බැඳ ඒ දිහාවන්

සියොත් කැල් සපිරි නුඹ දැක ගන්න ඇති
කලක් කොයි ලෙසින් සොයලා ගන්න නැති
බැඳුම් සියල්ලන් සමගින් පහව යති
සලරු මංජුසා සැම බොඳ කර දමති

ගතොත් නැණ මිසක් අන් කිසි දෙයක් නැත
සතුට සුළු පමණ ගැනුමෙන් පලක් ඇත
බැඳුම් අතැ'ර මන සල රූ කලත් මත
දුරස් වෙනු යෙහෙකි ගෙන්වා මන සැපත

පරදිසි සළු හැඳි නීල කත


නිල්වන් රුවින් සැරසීලා නිසොල්මනේ
තනියෙන් ඉන්නෙ කිමදැයි කිව හැකිද අනේ
නිය පිට නුඹ සේලේ තැබු විගසකිනේ
නිසොල්මන බිඳී සිරුරම අවදි වුනේ

බැලුමට දැකුම්කළු නුඹෙ රූ සපු දිස්නා
ඔබවා ඇත නීල වර්ණ කැට ලෙසිනා
සළුව නොවේ ඒ නිල්වන් නුඹෙ ගතිනා
රවටයි දුටුවන් එය සේලය ලෙසිනා

රැලි පෑදින නුඹ ඇඳි ඒ නීල වතේ
දිලිසේ රිදියෙන් තැන තැන නුඹේ ගතේ
ඒ ගත සිප ගන්නට බෝ දෙනා වෙතේ
නුඹ-වත ලිහා ඒ දෙන කිසිදා නොයතේ

සැතපේ බෝ දෙන සැනෙකින් නුඹේ ගතේ
සැප වේවිද නුඹ හට එය හැඟෙද සිතේ
බෝ දෙන කෙළි රඟ දෙන නුඹෙ දුහුල් වතේ
ගත සිප සේලයෙ සැමරුම් රැගෙන යතේ

රේඛාවන්ගෙන් සැරසුනු සේල වතේ
එල්ලී බැට දී සමහරු පෙරට යතේ
සේලය පිරිමදිමින් නුඹෙ ගත බලතේ
උන් ඩා දිය නුඹෙ පරදිසි වත ගනිතේ

ලිහුමට හැකිමුත් නුඹෙ ගත නීල වත
පල නැත ලැගුමෙන් නුඹෙ දිලිසෙනා ගත
ඇති විට පමණි නුඹෙ ලස්සන දුහුල් වත
ගුණ ඇති ලියක් වන්නේ සැම දනන් වෙත

August 15, 2011

ජීවිතේදි සමහරු

ජීවිතේට...
එකතු වෙන සමහරු
විවිධාකාරයි,
විෂමාකාරයි,
වෙලාවකට ගුප්තයි,
ඒ වගේම
බලාපොරොත්තු වෙන්නේ
විවිධ දේවල්...
ඒ බලාපොරොත්තු
ඒ අයට
හැබෑ කර ගන්න,
අපේ බලාපොරොත්තු
අපි,
පරිත්‍යාග කරනවා...
ඒත්...
අන්තිමට අපි,
බලාපොරොත්තු වෙන දේවල්
එකක්වත්
අපට නොලැබීම
ඒ අයව
අපට
නැති වෙලා යනවා,
ඈත් වෙලා යනවා...
එදාටයි තේරෙන්නේ
අපි,
කොයි තරම්
රැවටිලාද
හිටියෙ කියලා...

August 9, 2011

නවසිවස්තික සමාධිය


නියත මරණය ගෙනෙයි සැමටම
උපන් සැම හට වේවි අතැ'රුම
මේ කයත් ඒ තුලත් ඇති හැම
කුණප කඳු පෙම් බැන්ද නිතරම

මියෙන තූරු දිර දිරා යන කය
මියෙන යම් දින දිරයි මේ කය
ඉන්ද මතුවද දිරන මේ කය
භූමි තලයට එකතු වේ කය

මියැදුනේ යම් කෙනෙකු වේදෝ
සොහොන වෙත ගෙන ගියා වේදෝ
සිදුවෙනා විපරිතය දන්දෝ
දනී නම් සැම ලොබ වඩයිදෝ?

මිනිය ඇත අමු සොහොනෙ බිම මත
දිනෙන් දින ගත වේය ඒ ගත
නිසොල්මන වන වෙනස ඇතුලත
දකින්නට හැකි වේද අභිමත

දිනෙන් දින පසු පසට යන්නේ
වැතිර තිබු ගත තරව ගන්නේ
සිහින් උදරෙද විසල් වන්නේ
රඹ කොටන් මෙන් දිරා යන්නේ

ටිකෙන් ටික වන වෙනස මෙලෙසේ
දිනෙන් දින බෝ වේය විගසේ
නීල වර්ණය ගතේ ගැවසේ
විරූපිත තර රුවක් විලසේ

නීල තර රුව සොහොන මැද්දේ
තඩිස්සුම් හැඩ සතර පැත්තේ
රුහිරු තැන තැන විසිර ඇත්තේ
සම පැලී තැන තැනින් එ'බඳේ

පැළුණු සම් ඇති එ'බඳ මෙලෙසේ
සැරව ධාතුන් ගලයි සිත්සේ
රවාරය මුව පුරා ගියසේ
සිහින් සීරා බිමට වෑසේ

තරවු උදරය පැලී යන්නේ
අතුණුබස් සැම පිටත පැන්නේ
ඕජසින් මළ සිරුර වැනසේ
තිරිසනුන් ලොබ බඳී එහිනේ

සිඳී යයි සම් අතුණු සැලියේ
මුවින් ගෙන තිරිසනුන් වනයේ
සූපයක් රස විඳින කලයේ
මිනී කටු දැන් සමින් එළියේ

පෘෂ්ඨියෙන් පිරි තිබූ සිරුරේ
ඔද බිඳී ඕජසෙන් වැසුනේ
මුත්‍ර මල බිම් තලේ විසිරේ
සුන්වු ඇස් සම් අතුණුබහිනේ

ටික දිනක් ගත වනම එහිනේ
බත් ගොඩක් දැක ගන්න හැකිනේ
සැලිය රත්වන විටදි මෙහිනේ
පණු කැදැල් ඒ ගතින් වැටිනේ

ඔබ මොබින් එන සුළං පොදිනේ
පණු කැදැල් විසිරිලා යන්නේ
කවුඩු ගිජු ලිහිණියන් පැමිණේ
ඉතුරු සම් මස් කොටා බුදිනේ

විසික් කළ මේ කුණප පොදියේ
කීට පණු බැස නැටූ කලියේ
සිවල් ලිහිණින් බුක්ති විඳියේ
මඟුල් ලෙස ගෙන කුණප පොදියේ

දිරූ සෙස් සම් වියළි යන්නේ
හිස් කබල් කටු මතුව එන්නේ
අරටුවෙන් පිරි දරක් වැන්නේ
නිසොල්මන කටු රුවක් සැදුනේ

තවත් දින සති ගෙවී යන්නේ
කූඩු කටු ගොඩ විසිර යන්නේ
ඊට වා රොද රුකුල් දෙන්නේ
පැහැරු මළ කඳ වියැකි යන්නේ

සමින් මස් කෙස් ලොමින් වැසුනද
කටු ගොඩක් ඒ යටින් තිබුණද
පිටින් පෙනෙනා රුවක් තිබුනද
ලොබ කලත් ඉන් පලක් වූයෙද?

දිරා යන මේ කුණප පොදියට
රාග මන ලොල වැඩුම කුමටද?
සිත් දරන්නට ගතේ අනියත
වැඩුම සුභ වේ නිවන් ගමනට

අනියතයි මේ කයත් මෙලෙසින
දුක්ඛිතයි සිත් බැඳුම එබැවින
දිරුම නැවතිය නොහැක කෙලෙසින
නවසිවස්තික වේය මෙලෙසින

August 4, 2011

එකුන් විසි මස් මතක සිත්තම

එකුන් විසි මස් පිරෙන දිනයේ
ඔබෙන් ආ ඇමතුමෙන් ආයේ
මා ඇසූයේ නුඹෙන් ප්‍රියයේ
හැකිද එනු මා ලඟට ආයේ

වෙනස් වන්නට ගලක් මෙන් ඔබ
නොහැකි බව මට පැවසුවේ නුඹ
ඉන්න නිදහස් දිවිය අද නුඹ
නැවත සිඳලයි කියා මා ඔබ

වෙනස් වන්නට මටත් බැරි බව
මටම වටහා ගත නොහෙන බව
නුඹේ නිදහස නොසිඳෙනා බව
සිතා ගන්නට නොහැක මට තව

බිඳ දමා ගිය පෙමින් අප අද
දෙපොළකට වී හිඳී තනිවද
විටින් විට අප කතා කෙරුවද
මතක කෙලෙසින් මකා දමමුද?

ගතවි ඇත දෑ මසක් මේ විට
මගෙන් වෙන්වී ගොඩක් ඈතට
සිහිනයෙන් මා කියයි නුඹ හට
අතට අත දී වරෙන් ම'වෙතට

තනිව සිටිමිද එක්ව සිටිමිද
අපහසුයි ඒ බවත් සිතුමද
නුඹෙන් වෙනසක් නොසිදු වීමද
ගිල්ලවයි දුක් ගඟුලෙ මා අද

August 2, 2011

අභිසරු ලිය

මාගේ දෙවැනි ගී පද රචනය ලෙසින් ලියැවෙන මේ පැදි පෙළ විෂමාචාරී, අසම්මත සමාජයීය මාතෘකාවක් මත පදනම්ව ලියැවුනකි.

සියොලඟ දැවටෙන ඩා දිය නෑවෙන
සවස් යමේ නුඹ නිසොල්මනේ
යන්නේ කොහිදැයි කවුරුන් දන්නෙ ද
නුඹ පමණක් එය දනී ලඳේ

දුප්පත් වී ලොව එලිය දුටුවෙහි ද
ගත මුදලට නුඹ පුද දෙන්නේ
සළෙලුන්ගේ දොළ සන්හිඳුමට නුඹ
කිම සියුමැලි ගත වනසන්නේ?

දකිත් නොයෙක් අය නුඹගේ අභිනය
ආචාරය තුල නිතින් නෙතින්
මුවගින් පානා නුඹේ සිනා දැක
අයෙක් ඇදේ මසු ඉනේ බැඳන්

ගතවෙන හෝරා දෙක තුන අතරේ
රං මසු සෙවුමට නුඹත් ලඳේ
දුප්පත් මා පියො දූ දරුවන් සැම
සරදමකිය ලොව හතර වටේ

පුං ඩා දිය පිස පුයර දමාගෙන
කොයිබද නුඹ ආපසු යන්නේ
මීලඟ නැවතුම කොයිබද වන්නෙ ද
නැතිව ද දොළ නුඹෙ සංසිඳුනේ?

August 1, 2011

සුව වෙද්දි අමතක වේවිද?

ටිකක් සුව වෙන කලට නුඹ හට මාව යලි අමතක වෙලා
ලෙඩම වන්නට ඕනෙමද නුඹ මාව එතරම් කොන් වෙලා
යලිත් ඉන්නම් නුඹෙන් ඇමතුම් එන තුරා මං බල බලා
නුඹට කීවත් නැතත් අද මා සිටිමි ආයෙත් තනි වෙලා

සුවවි අද ගොස් ඇත්තෙ නුඹ සුපුරුදු ලෙසින් වැඩපළ බලා
එන්න හැකිනම් මගට මට හැක නුඹව ගන්නට දැක බලා
යන්ට ඇත මා හටත් ගමනක් උදෙන් ඇහැරී අරඹලා
කොහේවත් නොව වැඩට මිස මා නුඹව සිත තුල සඟවලා

පංති, වැඩපළ නිතර නොයමින් හොයා ආවෙමි නුඹව මම්
මීට අවුරුද්දකට මත්තෙන් එසේ වූ බව සිහි කරම්
කොහේ ගියෙතත් මගේ සිතගින් නුඹට යන්නට නුදුන් මම්
තනිව යමි හිස ලූ ලු තැන අද ලිහන්නට හද බැඳි යදම්

ලෙඩවු හින්දයි මට කතා කළෙ කියා මා එවු පණිවුඩෙන්
නුඹේ හිත රිදවුනා නම් මට සමා වෙනු සිත පතුලතින්
සැනින් ආ නුඹෙ ඇමතුමෙන් මා නොසිතු ලෙස නුඹෙ කටහඬින්
ඇසුනෙ මා සිත සනසවාලන පුරුදු අම රස නුඹෙ වදන්

කියා සිටියා මහට නුඹ නැති බවට ඇමතුවෙ ලෙඩ නිසා
ලෙඩ වුවත් නූනත් මහට නුඹ අමතනා බව නොම වසා
මනස්ගාතෙන් වැහුණු මා සිත මවන නා නා දුක් මුසා
නුඹව නැති අද මා දවාලයි දිනෙක සියොලඟ නස නසා

July 31, 2011

අදත් නුඹ ලෙඩින්

එදා වගෙ අදත් නුඹ ලෙඩ වෙලා
එදාටත් වඩා මං තනි වෙලා
එදා ලඟ හිටිය මං නැති වෙලා
'ලෙඩය' නුඹ අපව යළි එක් කලා

දුරින් හිටියමුත් මං වෙන් වෙලා
හිතෙන් නුඹ ලඟයි ලඟටම වෙලා
ලෙඩ'වු කළ නුඹට මා සිහි වෙලා
මම ද දුක් වීමි නුඹ තනි වෙලා

මගේ ආලෙ නුඹ සිහිකර මෙදා
කතා කළේ දුක් හඬකින් මෙදා
ඇඬුම් ඇසුනු විට ගන්නට බදා
ලඟින් නුඹ නෑනෙ හැඬුවෙමි එදා

ලඟින් ඉඳ හොඳින් සලකනු හිතයි
එන්නෙ කෙලෙසින්ද හිත දැන් අසයි
ලෙඩින් සිටි අයුරු මට සිහි කරයි
ගෙවුනු වසරෙ නුඹ සිටි'යුරු හිතයි

ආදර බස් අද නොකිවද මෙමා
දමා යන්නෙ නැත නුඹ හැර දමා
පිටින් පේන රළු පෙනුමෙන් මෙමා
නුඹට බැඳි පෙමේ නොම වී නිමා

කාලය ගත වෙලා

කාලය ගත වෙලා
එදා තිබුණු දේවල්
තිබුණු තැනක්වත්
අද දකින්න නෑ
ආස වුනත් දකින්නට
ඒ දේවල් අදත්
කොහොම යන්නද
අතීතයට,
හීනෙකින් මිස?

කාලය ගත වෙලා
කළ කී දේවල්
ඡායාවක් වගේ
මතකෙන් ගිලිහිලා
කළ දෙයක් නැති තරම්
කරන්න දේ තිබුනත්
අනාගතේදී ඒවත්
බොඳ වුනු
ඡායාවන් වේවි

කාලය ගත වුනත්
තවමත් අපි
වර්තමානයේ දවසක
අනාගතේ ගැන
හීන දකිමින්
දුකින් වෙළේවි
ඒ හීන
හැබෑ නොවුනම
අනාගතේ දවසක

July 25, 2011

ඇයි ඇති කළේ සැකයක්?

වෙනස් වුනේ මම නොව නුඹ පමණක්මයි
එය වැටහුනේ හැරෙනා විට මට පමණයි
කතා බහත් අඩු වී ගියෙ නුඹෙ පමණයි
මට අමතන්නට නුඹ මැලි වූයේ කිමැයි?

කිසි ඇමතුමක් නෑ ලැබුනේ නුඹෙන් මට
වෙනදා ලැබෙන ඇමතුම් කීපයත් මට
ඇයි අඩු වුනේ දුන් ඇමතුම් කියන් මට
නින්දට ගොස් කතා කලේ නුඹ කාට?

යාළුවො එක්ක මහ රෑ නුඹ ගමන් ගියේ
මට පැවසූ අයුරෙන්මද කියන් සඳේ
විමසූ විටදි නුඹ මිතුරන් මට කීවේ
ඔවුන් නොගිය බව වෙන අය ගිය ලෙසිනේ

යාලුවො ඇත්ත බොරු කර කීවාද කියන්
මා ඇත්තක් බොරු සැකයෙන් ගන්ද කියන්
නුඹෙ නම්බුව රැක ගන්නට ඈත් වෙයන්
යළුවො ලොකුද නුඹ හට මට වඩා කියන්

සිදුවුනෙ කුමක්දෝ නෑ මට වැටහෙන්නේ
ඇත්තද බොරුද නුඹ මා හට වසන් කළේ
කාසි නිසාදෝ නුඹ මා ලඟ සිටියේ
කාසි හිඟ වෙද්දි ඇසුරත් අඩු කෙරුවේ

දෙන්නට තිබේ අද මා අත කාසි පනම්
ගන්නට කෙනෙක් නෑ නුඹවත් ඉන්නවනම්
යන්නට ගොහින් නෑ මට දැකගන්න වරම්
ආයෙත් එන්නෙ කවදද මා නුඹෙන් අසම්

මා නැති අදත් නුඹ කොහි යනු නොදනි මම
කවුරුන් කෙසේ ඇසුරු කරන්නේද වග
කෙලෙස දිවි ගෙවන්නෙද යත් නොදත් මම
මනස්ගාත ගින්නෙන් සිත දවයි මම

නුඹ නුදුටු මගේ මතකය

අටළොස් මසක් ගත විනි ඒ දිනේ පටන්
ඇරඹුණු දා පසුගිය වස දුරුතු ඉඳන්
සොළොස් මසක් ගත වූ තැන දිනේ පටන්
දෙමසක් ගත විය වෙසඟේ පොහොයෙ ඉඳන්

හිතුවා යන්ට නුඹ සමගින් පන්සලට
වෙසඟේ සිරිය නරඹන්නට කොළඹ වට
එය බැරි වුනා සපුරන්නට නුඹට මට
යන්නට ගියා නුඹ මා හැරදා දුරට

උපන් දිනේ විය මාගේ මැදින් මස
කීවා නුඹත් ගත් බව තිළිණයක් මට
එය දැක ගන්න ආසාවෙන් හිටිය මට
ලැබුණේ දුකකි තිළිණයකින් වෙසක් මස

වෙසක් මහේ තිබුණේ නුඹෙ උපන් දිනේ
බෝම තිළිණ දුන්නා මා ගිය වසරේ
දෙන්න තෑග්ගක් නුඹ හට මෙවර සඳේ
නොමැති වීය සතයක්වත් මගේ අතේ

ලෝබකමක් නොව මා හට ඇති වූයේ
නුඹට දුන් නිසයි මා සතු පනම් අතේ
හේතුව තිබේ නුඹෙත් මගෙත් සිත් ඇතුලේ
තිළිණ නුදුන්නට තරහා නොවෙන් ප්‍රියේ

දෙමසක් පිරිණි නුඹ නොමැතිව මගෙ දිවියේ
වෙන අන් අයෙක් හට මා සිත දිව නොගියේ
නුඹට බැඳි පෙමයි එය වලකා ලූයේ
ඉන්නෙම් තනිව මා නුඹ සිර කරන් ලයේ

July 21, 2011

හැමදාම මම වැරදිද?

මේ නිසඳැස 'චතුරගේ මතක අහුර' බ්ලොග් අඩවියේ පලවූ 'උඹේ යාළුකම' ලිපියට මා විසින් පල කරන ලද කොමෙන්ටුවකි.

ආස නැතත්
උඹේ බැනුම් අහගෙන
පැය ගණන් හිටියා
ස්කයිප් එකේ
තනියම නෙවෙයි
දෙන්නම එකටයි
කාටත් වල් කතා කීවේ
නිකමට නෙවෙයි
ජොලියක් ගන්න

කැඩුනු හිංගල
කතා කරන
යාලුවො හිටියට,
උන්ව ලොකු වෙන්නෙ
උන්ගෙ අඩවියෙදි
ඉද්දි විතරයි කියලා
දන්නෙ මම විතරයි

කොට කලිසමක් නැතත්
ඩෙනිමක් ගහල
එම්.සී. එකේ රවුම් ගැහුවේ
තනියම නෙවේ
යාළුවො එක්ක
වෙන එහෙකට නෙවේ
හිත සතුටු කරගෙන
දුක අඩු කර ගන්න

මහන්සියෙන්
හම්බ කරපුවට
පිං අත් වෙන්න
අද ඒව
වියදම් කරාට
හෙට ඒව
නැති වෙන බව
දන්නවා මම හොඳට

උඹේ ප්‍රශ්ණ අහන් ඉඳලා
හිතට සැහැල්ලුවක් ගන්න
උඹට දසමෙකින් හරි
උදව් කළ මම,
අද උඹට
පසමිතුරෙක් වුනේ,
එදා ඉන්ග්‍රීසියෙන් දොඩද්දි
උඹ පොශ් කියල
විහිළුවට කීව නිසාද?

මට නොරිස්සපු
උඹේ අඩු පාඩු
කටින් නොකීවට
ලියල කිව්වේ,
අනුන් එක්ක
සසඳලා නෙවේ
එහෙම බැලුවම
මම විතරද වැරදි?

එන්න ආයෙම

මං නැතුව ඔයා හිටියට
ඔයා නැතුව මං ඉන්නේ
මිහිපිට අපායක බව
ඔයා දන්නේ නැතුව ඇති

මෙහෙම ලීවට
නවකතා නොබලන මම
බොලඳ වචනින් කියන්නේ
මට ඔයා නැතිව දැනෙන
පාලුවයි, දුකයි

කාගෙවත් කීමට
මං රැවටුනාට
මට කරපු ආදරේ වෙනුවෙන්
මං කරපු ආදරේ ගැන
යන්න කලින් එක මොහොතක්
හිතුව නම්
අදටත් අපි එකට

මං වැරදි කලත්, ඒ
ඔයා නැති වේවි කියල හිතලම
ඒත් අද ඔයා
යන්නම ගිහින්
සතුට හොයන්
මාව තනි කරලා


අනේ ආයෙත් එන්න
සොලොස් මස් පෙම
තව දිගු කලක්
ගෙනියන්න
දෙතැනක උන්නත්
තනියෙන් නෙවේ
සිතින් එකට

ඔයා නැතිදා එදා මතකය

මතකද ඔයාට
අපි මුණ ගැහුණු වෙලාවට
ඔයා මං දිහා
ආදරෙන් බලපු හැටි?
අදටත් ඒ දවස්
මතකයි මට
ගලේ කෙටුවා හා සමානව
ඔයාටත් එහෙමද?

මතකද අපි ඇවිද්ද හැටි
ගොඩක් දුර එකට?
ඔයාව සතුටු කරන්න
ඕනෑ එපාකම් ගන්න
පිස්සෙක් වගේ
මම කරපු කියපු දේවල්
මතකද ඔයාට
මට අමතක නැතත්?

ඔයා ආසයි නේද
පොත් කියවන්න?
ආසයි මාත්
පොතක් අරන් දෙන්න
මතකද ඔයා ගත්තා
පොත් ගොඩාරියක්
සැප්තැම්බරයේ?
ඔයා නිසා මාත් වුනා
පොත් ගුල්ලෙක්

මං කවියෙක් නෙවේ
ඒත් ඔයාට තිබුණු ආදරේ
මාව එහෙම කළා
මතකද ඔයාට
මං ඔයාට දෙන්න
ගත්තු පොත් වල
ඔයා වෙනුවෙන් කවි ලීවා?
මතක නම් කියන්න
ඒවායේ තිබුණු ආදරේ තරම

July 18, 2011

බිඳුනු නිශාන්තයේ හසරැල්ල

සිහිවේ නුඹව තවමත් මා මනැස තුල
වෙන්වී මගෙන් වේ දෙමසට වඩා කල
ඉන්නේ කෙලෙස නුඹ මා සිහි නොකරමිණ
හැකිවෙද බිඳක් මා ගැන සිහි කරලන්න

ආලය මතක් වෙනවා මා නුඹට කළ
දෑස් නොදැනි තෙත් වෙනවා එකෙනෙහිම
යන්නට දුරක් ඇත මා හට නුඹ නැතිව
හැකිවෙද නුඹට යන්නට එනු මා සමග

වෙසක් පොහෝ දා මා යළි අවදි වුනත්
තිබු හැම ගැටළු අමතක කර ඉන්න සිතන්
නුඹ ගැන සෙවූ වරදට මට නුඹේ අතින්
ලැබුනේ දුකකි සදහට තිළිණයක් ලෙසින්

මා ගෙවු දුක දන්නෙ මා පමණයි ප්‍රියයේ
නුඹ හට පෙම් කළේ ඒ බව සඟවමිණේ
මා හැර අන් අයෙකු මෙපමණ පෙම් කෙරුවේ
නැති බව නුඹ ම මට පවසා නැතිද ප්‍රියේ?

ගන්නට නොහැක දුර ඇමතුම් මහට අද
රිදවනවා එය මගෙ හිත වැටහේද?
ගන්නට අවසරයි නුඹ හට කැමති විට
මා හට ඇමතුමක් නුඹ හට සිහිවේද?

නැති විට නුඹේ කට හඬ මට ඇහෙන්නට
නැති විට සිනා මල් ආයෙත් දැක ගන්ට
නැති බව දැනෙන විට ආයෙත් දැක ගන්ට
ජීවත් වෙන්න බෑ මට තව ඉදිරියට

කාලය හෙමින් නෙත් ඉදිරියෙ වැළලෙනවා
මා ගැන නුඹේ මතකය ගිලිහී යනවා
හදනට බිඳී ගිය හද මා දඟලනවා
හැදුවත් බිඳි කැළැල් එහි පසු මතු වෙනවා

March 25, 2011

වැරදුනු කලට මයෙ මිතුරට

මේ නිසඳැස 'චතුරගේ මතක අහුර' බ්ලොග් අඩවියේ පලවූ 'උඹලත් මගේ යාළුවොද..? ' ලිපියට මා විසින් පල කරන ලද කොමෙන්ටුවකි.

දුක් වුවත් නුඹ
ඒ නැතත් නුඹ
විහිළු කර මා
සිටියෙ කුමටද?
මිතුරු කම මිස
දෙයක් කුමටද
එක්ව සිටිනට
මේ කපේ තුල

සිදුවි ඇත්තේ
හොඳක් නම් නොව
හඳුන ගන් මැන
මිනිස් වරිගය
එක්ව සිටියද
මිතුරු වෙස් ගෙන
අඟේ හිඳගෙන
කන ම කන ලෙද

මතක ඇත්දෝ
අපට සිටියා
තරවු සිරුරක්
තිබු එ-මිතුරා
හඹා ගිය කළ
තරඟෙ ඉහ ලා
පරණ මිතුරන්
ඉවත දමලා

කියන්නේ නෑ
නුඹට මා සග
තනිව හිඳිනට
ලොවේ කිසි තැන
යකුන් හොරු හා
සලෙලු මනු සැම
ඇසුර වටිනෙය
ලොව දැකීමට

කියන්නෑ මම
කළණ මිතුරෙක්
යැයි කියාලා
නුඹට කිසිදා
වැරදි නම් ඇත
ගණන් කර නැත
නොසිත, සිතලත්
කරපු පෙර දින

නුඹේ අතිනුත්
වැරදි වී ඇත
එබව තවමත්
නැතේ මා සිත
කුමට පල් කර
තබා ගන්නද
හෙවිලි කලැ'කිද
නිවෙස මා හට

වැරදෙනා තුරු
හිනා වන්නට
බලන් හිඳිනා
පිරිස් බෝ ඇත
එබැව් දැනගෙන
දිවි ගෙවන එක
ඉගෙන ගන් සඳ
පහත් මනු සිත

March 21, 2011

දුරස් වෙන මිතුර

මාගේ පාසල් කල සිටම මිතුරෙකුව සිටි බ්ලොග් අවකාශයේදීද මිතුරෙකුව සිටින 'චතුරගේ මතක අහුර' ලියනා චතුර වෙනුවෙන් මා විසින් රචිත නිසඳැසකි.

ඇත හිතේ කොනක
මැකී ගිය මතක
රැඳී ඇත තවම
නැත ගියේ අහක

නොදෙමි යනු ඉවත
මිතුරුකම නැවත
ඉඩ ඇතේ තවම
අත් අල්ල ගන්න

වැඩ බහුල කම
වැට බැඳුම නොම
අප මිතුරු කම
දුරස් වන ලෙස

ඇත හිතේ කොනක
විහිළු කල පදම
හිනා වූ තරම
එකිනෙකා වෙතට

සිදුවු දේ කිම
මතකෙ සිඳලන්න
සිටිය බව මම
ඔබෙ මිතුරු ලෙස

පහද දෙනු මැන
මිතුර මට අද
යන්නෙ කිම ඔබ
මිතුදමින් දුරට

දුකයි මට සිතුම
නැති බවක් නුඹව
මගේ මිතු කැළෙහි
පෙර'ද මෙන් මෙදින

අකමැතියි මම
අතහැරුම නුඹ
නුඹ වගේ මම
නොවේ කිසි දින

මිතුරුකම මට
මහමෙරක් විය
එදා මෙන් අද ද
වෙනස් වී නොමැත

කැන්ඩි නුඹ මිතුර
වීය මා සබඳ
එක කුසේ නො'පිද
හොඳ මිතුරො වු'දින

March 19, 2011

හාවා සහ වළසා

හාව පසුපස වළහා - දිව්වේ කැලේ හරහා
හමු වීය ගෙඹි මිතුරා - විජ්ජාකාරයෙක් මිනිහා

දුනි තුන බැගින් දෙදෙනාට - වර සයක් හාවට වළහාට
වළහා පැන්නාලු ඉදිරියට - ඉල්ලුවේ මුල් වරේ හනිකට

මේ මුලු කැලේ වළසුන් - වෙන්න සැම ගැහැණුන්
ඉන්න මට සොමියෙන් - සදා කල් උන් සමගින්

හාව පැන්නේ පෙරට - ඉල්ලුවා එක වරට
තම වරේ සැමට - ඇසෙන්න හරි බරට

අනේ මට දෙන්න - හෙල්මටුව යන්න
බයිසිකලෙ මතින - ඉගිලිලා යන්න

වළහා හිනා වූවා - අඩිය බිම ගැහුවා
ඊලඟ වරය ඉල්වා - සද්දෙන් වගේ කීවා

රටේම ඇති වළසුන් - කරනු හැම ගැහැණුන්
ඉන්න මට ජොලියෙන් - උන් සමග කෙළියෙන්

හාවා මඳක් හිතලා - වටපිට හොඳින් බලලා
ගෙම්බාට ලං කරලා - වරේ ඉල්ලුවෙ කෙඳිරි ගාලා

බයිසිකලෙ දෙන්න - එයයි අඩු මෙහින
හෙල්මටුව රැගෙන - යන්න එහි නැගින

හිනා ගියෙ වළහට - පෙරට වැඩියෙන් මෙවිට
අවසන් වරය එවිට - කීවේය ගෙම්බාට

ලෝකෙම ඉන්න වළසුන් - කරනු නිති ගැහැණුන්
අනේ වාසනාවන් - මගේ වර අවසන්

බයිසිකලෙ උඩ හාවා - හෙල්මටුව හිස රඳවා
යන ගමන් හරවා - අවසන් වරෙත් කීවා

මාව එලවපු වළහා - දඬුවම් ගෙමියි වහා
කරනු ඔය වළහා - සමලිංගිකයෙක් වහා
"නිශාන්තයේ හසරැල්ල" කවි පන්තියෙහි සඳහන් වන පුද්ගලයන් හා ස්ථාන මනඃකල්පිත බවත් නිර්මිත ආදර අන්දරයක් බවත් සලකන්න.

Make it clear that all the characters and the places mentioned in the poetic love story, "Nishanthaye Hasaralla" are fictitious and a creation.